عیبی ندارد!

بگذار آن فرشته‌ی لپ‌قرمزی که روی آن تکه ابر گوشه‌ی آسمان نشسته،

چادرگلی‌اش را بکشد روی صورتش و یواشکی بخندد به من؛

که از اول بهار، همه‌اش دارم حرص می‌خورم که با«رمضان»در«تابستان» چگونه سر کنم!؟

...

«رمضان» یعنی «رمض». یعنی باران اول پاییز که می‌بارد و گرد و غبار تابستانی را می‌زداید.

یعنی روحم را برهنه کنم.

درب زیرزمین را باز کنم. پله‌ها را یکی‌‌دوتا بروم تا روی حیاط،

آنجا پابرهنه و سربرهنه زیر این باران بدوم...

چشم برهم بگذارم و باز کنم، سی‌روز باران باریده و آفتاب «فطر»...

...

بعد از عمو رجب و دایی شعبان، نوبت بابا رمضان است!

بعد از رمضان، خانواده‌ی انسانیت تکمیل می‌شود...

...

گفتند: رمضان، بهار است.

من هم: رمضان، نوروز است. دوباره روز عبادت از نو و روزی معنویت از نو.

مباد که پارسال دوست و امسال آشنا!

"این مطلب را در سایت شق القلم دیدم جالب بود، نه؟؟؟ فرارسیدن ماه رمضان را به همتون تبریک میگم

 و التماس دعا "

مدت‏ها بود که حضور سپیدت، بر چنین جایگاهی بشــارت داده شده بود و دل روزگار،

 بی‏صبرانه منتظر رسیدن چنین لحظه شادمانی بود؛ منتظر بود تا اوصاف شیرینی که

 از انوار مقدس پیشین شنیده بود، همه را با نگاه بهار آفرین تو مطابقت کند.

... و چنـان شد که خدا خواست. امروز، فرشــته‏ها دل‏خـوش می‏دارند به مقدمی که

 گل‏باران می‏شود.

آری! مقام عشق، هم‏آوا با اشک‏های چکیده در قعر شب‏های دعا، آغاز می‏شود.

در هوای ابری غیبت، لحظه‏های آفتابی تو می‏چکد. تو هستی و کهنه‏ترین صداها در

 پرتو بودنت، به تازگی می‏رسند. شعرهای عاشقانه بازمی‏گردند.

اگرچه دیدگان ما محرومند،اما تو هستی و ما هر روز ازفردایی می‏گوییم که در انتظار

 تو نشسته‏ایم. به اندازه کافی با گناهانی که پذیرا می‏شویم، تاریکی را مهمانِ شومِ

 دل کرده‏ایم؛ اما این را هم خوب می‏دانیم که صدها برابر بیشتر از اکنونِ غیبت، تاریک

 می‏شدیم اگر لحظه‏ای جهان را بی‏خورشید رویت وامی‏گذاشتی.

به انتظار دیدنت،روزهای تقویم را هاشور می‏زنم و صبح‏های آفتابی را می‏شمارم.هر

 غروب، با خورشـید در دل دریاها غـرق می‏شـوم و هر صـبح، به شـوق دیدن تو جـان

 می‏گیرم.

اگر هزار سال نوری به انتظارت بنشینم تا سنگ شوم، شک نمی‏کنـم. شــاید روزی

 قدم مبارکت را بر شانه‏های سنگی‏ام حس کنم.

مولایم! میلادت مبارک

بایسته ترین و آراســته ترین شیوه ی بندگی، حـرکت در مسیر ولایت امام زمان (عج)

 است. بدون ولایت او تمام راهها محکوم به شکست و هلاکـت است. تنها راه هدایت

 و سعادت و تنها راه معـنویت و نورانیـت، قرار گرفتن تحت سرپرستی امام زمان (عج)

 است؛چنانچه در زیارت آن حضرت در سرداب مقدس چنین آمده است:"سلام بر تو ای

 درگاه خدا که هیچ کسی جز از آن به خدا نرسد، سلام بر تو ای راه خدا که هرکسی

 در غـیر آن راه پوید هلاک گردد.... هر که به ولایت تو و اعتراف به امامـت تو نایل گـردد،

 اعمالش قبول و گفتـارش تصدیق و نیکـی هایش مـضاعف و بدیهایش محـو و نابود می

 گردد و هر کــه از قلمـرو ولایت تو بیـرون رود و نسـبت به تو جاهـل باشـد و غیـر تـو را

 برگزیند، خداون او را به رو در آتش بیفکند و از او هیچ عملی را نپذیرد."

نور امام عصر(عج)، نور خداست و نور آسمانها و زمین و نور تمام عالم وجود از اوست.

هر هدایت و نورانیتی در عالم، از نور وجود امام زمان است(عج) است و هموسـت که

با نور الهی خویش هدایت و تربیت قلوب اهل ایمان را عهـده دار است؛ چنانچه امـــام

باقر(ع) می فرماید: " به خدا سوگند! منظور از نور، همان امامان از آل محمد(ص)اند.

به خدا سوگند! ای ابو خالد! نور امـام در قلــب های اهل ایمان تابنــاک تر از خورشـید

 فروزان در روز است. به خدا ســوگند! آنان قلب های مومنــان را روشن و نورانی می

 سازند و خداوند پر عزت و جلال نور ایشان را از هر کـــه بخواهد، مخفی می نماید تا

 لبهایشان تاریک و ضلمانی گردد." (کلینی، کافی،ج1،ص194)

آری نور امام زمان(عج)، مربی و هدایتگر قلوب مومنان است و هر قلبی به میزان بهره

 اش از ایمان، از نور هدایت و تربیت آن حضرت نور می گیرد.

تو روح منی، تو نوح منی، تو طبیب جان مجروح منــی!..... تو نور منی، تو طور منی، تو

 حاصل یک عمر جستجوی منی!..... تو جان منی، جانان منـی، تو ساحـــل آرام قلــب

 طوفان منی!....

هر آن که در تکاپـوی معرفت است، به سوی او بشتابد و از مـعرفت او بیاغــازد، هر آن

 که درجستـجوی رحمت و برکـت است، سراغ او را بگیرد و از مهر و رحمت بیــکران او

 نصیبی بجوید. هر آن کس حیران و سرگـشته ی علم و حکمت است، به سوی او ره

 پوید تا لحــظه ای در محضر او نشــیند.آیا نشـنیده ای داسـتان سید بحرالعــلوم را که

 چگونه به یکباره به دریایی از علم و دانش بدل گشت. بیا و بشنو رمز و راز برکت یابی

 و حکمت فزایی او را آنگاه که میرزای قمی از او می پرسد:"برادرم! تو که همیشه در

 علم و دانشت وامدار من بودی، چگــونه است که اینک وجودت را چنان دریای مواجی

 از علم و حکمت می نگرم که دیــگر هیچ رقیبــی در این عرصه برایت نمی یابم؟ ! " و

 پاسخ می شنود: "چگونه اینگونه نباشم، در حالیکه مولایم مهدی(عج)سحرگاهی در

 مسجد کوفه مرا در آغوش گرفت و سینه ام را به سینه ی مطهرش فشرد؟"